DE WERELDBEELDEN VAN DE MENS UIT DE OUDHEID

In de bijna vergeten oude beschavingen van de Oude en de Nieuwe wereld kende men opvattingen en vermoedens over de wereld, die veel verder gingen dan de kennis van de moderne mens. Die wereldbeelden hebben ooit de elementaire inspiratie gevormd voor de grote culturen van het verleden. Zij verschaften de mens van vroeger een inzicht in het leven dat tegenwoordig bijna geheel verloren is gegaan.

Toch is het nog steeds wel mogelijk om de betekenis van die oorspronkelijke oude wereldbeelden met wetenschappelijke nauwkeurigheid en filosofische intuïtie te reconstrueren aan de hand van archeologische vondsten die zijn gedaan, soms zelfs binnen de relatief recente geschiedenis. Dit toepassen van de filosofie op de archeologie is een nieuwe soort wetenschap, genaamd "Archeosofie".

Het voornaamste doel ervan is: de intuïtieve wijze die de mensen uit de oudheid hadden om zich een beeld te vormen van de wereld, weer terug te geven aan de moderne mens zodat hij daarvan gebruik kan maken. De mens uit de oudheid zag het leven precies tegenovergesteld als dat men het nu ziet, chaotisch als de wereld tegenwoordig is met al zijn analytische speculatie. De intensiteit en integriteit van het leven dat in die vroege tijd opgetekend werd staat in schrille tegenstelling tot de extensiteit en desintegratie van het moderne leven van nu. De natuurlijke ethno-filosofische cultuur van integrale normen en waarden die deze vroege volkeren tot stand brachten is wel héél verschillend van onze moderne, mechanistische en technologische beschaving, waarvan de onechte waarden wijzen op een tijd die gekenmerkt wordt door individuele neurose, diepgaande sociologische problemen en zelfs het dreigende risico van algehele thermonucleaire vernietiging.

Maar de Archeosofie gaat zelfs nog veel verder dan dat.

Etymologisch gezien heeft het Griekse woord "arch-" drie betekenissen. In de combinerende vorm archeo- wil het zeggen "oud" net als in het woord archeologie. In het voorvoegsel archi- betekent het: aards-, de voornaamste, belangrijkste, net als in aarts-engel en aarts-bisschop. Als Arche- betekent het "eerste", "oorspronkelijke", zoals in archetype. De term "Archeosofie" maakt gebruik van alle drie deze betekenissen. Het gaat hier om wijsheid die van zeer oude oorsprong is: de wijsheid die er het eerste was, al in het eerste begin, en de wijsheid die het allerbelangrijkste is.

Wanneer wij vanuit het verleden terugreizen door verscheidene eeuwen komen wij onderweg verschillende belangrijke mijlpalen tegen. De talen van nu vormen het uitgangspunt. Die talen bestaan uit een serie klanken die bepaalde ideeën symboliseren en communiceren en die worden weergegeven door alfabet-systemen die los daarvan slechts irrelevante tekens zijn. Dit alles is wel een bijzonder abstracte en verwarrende manier om kennis tot uitdrukking te brengen en wijsheid te interpreteren. Als gevolg daarvan hebben die talen dan ook honderden en honderden onderling tegengestelde filosofieën voortgebracht.

Maar wanneer wij duizenden jaren verder terug gaan, belanden we bij de eerste mijlpaal: die paar grote meesterwerken van denkers uit de oudheid.

Wanneer we de Bijbel, de Voorschriften van Pta Hotep en het Dodenboek van het oude Egypte, Lao Tzu's Tao Te Tjing, de Vier Boeken van Confucius, de Upanishads en de Veda's uit India en de Zend Avesta van Zarathustra bestuderen, wordt één belangrijk feit duidelijk: hoe verder wij terug gaan in de tijd, des te minder tegenstrijdigheden treffen wij tussen de verschillende gedachtestromingen aan.

Wanneer we tenslotte de allervroegste van die grote meesterwerken bekijken, de Zend Avesta en de Veda's, treffen we daar leerstukken aan die volledig in overeenstemming zijn met elkaar en die uitgebreide beschavingen en culturen in het leven hebben geroepen, die de leefwijze van honderden-miljoenen mensen in die culturen beïnvloed hebben. Dan komen wij tot de ontdekking dat die leren met elkaar harmoniëren omdat zij de wetten van het leven, van het universum en van de mens laten zien: wetten die nog precies hetzelfde zijn als tweeduizend of achtduizend jaar geleden. Zij zijn in harmonie omdat ze tot ons zijn gekomen in al hun oorspronkelijke eenvoud en duidelijkheid, vrij van de ketenen, die afkomstig zijn van gedachtestromingen, van het dogma en de verstarring van instellingen en bewegingen en van de geïnstitutionaliseerde religies. De filosofie kan terug gaan tot die allervroegste leren en proberen de elementaire intuïtieve gedachten te reconstrueren waaruit zij voortgekomen zijn. En dat is alles wat zij kan doen.

In onze tegenwoordige tijd zijn steriele antagonismen en geschillen tussen de verschillende religies en gedachtestromingen gebaseerd op kunstmatige tegenstellingen. Hun arsenalen vol argumenten gaan niet terug tot de oorspronkelijke bronnen, maar vallen terug op commentaren op en vertalingen van die grote boeken, waarin de oorspronkelijke betekenis vaak vervormd is, of verloren is gegaan in een verwarring van woorden. Het is daarom een enorme stap voorwaarts om terug te keren tot de oorspronkelijke bronnen en de ideeën in filosofie en religie te verduidelijken. Het belangrijkste succes van het filosofische onderzoek is die verduidelijking van ideeën en het opruimen van tegenstrijdigheden door een terugkeer naar de oorspronkelijke intuïtieve gedachten over het leven en het universum zoals zij naar voren werden gebracht in de Avesta, het Vedische wereldbeeld, de Upanishads en de oude Chinese en Egyptische filosofieën.

  Maar de Archeosofie is een poging om nog veel verder te gaan dan een dergelijke filosofische reconstructie. Zij probeert namelijk door middel van wetenschappelijke methoden nog veel verder terug te gaan dan die paar elementaire boeken die zo'n enorme invloed hebben gehad op de geschiedenis der mensheid.

  Een analyse van die boeken die zo ontzettend belangrijk zijn voor de mensheid maakt het overduidelijk dat zij op hun beurt weer vooraf werden gegaan door eeuwen en soms wel duizenden jaren van filosofische ideologieën. zij vertegenwoordigen een bepaald punt in de evolutie van de mens en zijn in feite de synthese van de er aan vooraf gaande tradities en culturen. Zo is de Zend Avesta bijvoorbeeld een synthese en een encyclopedie van nog eerdere Sumerische tradities.

De Veda's zijn de codificatie van ongeschreven leerstellingen die door alle voorgaande eeuwen heen overgeleverd werden.

  De Archeosofie tracht chronologisch terug te gaan om de orga­nische evolutie van de ideeën en ideologieën te analyseren die vooraf gingen aan die grote boeken en om uit te zoeken uit welke bronnen zij voortkwamen.

  De volgende belangrijke mijlpaal waarbij wij belanden wanneer we vanaf die meesterwerken terug reizen in de tijd is het ver­schijnen van de verschillende soorten alfabet. De eerstvolgende mijlpaal voorafgaande aan alle soorten van alfabet is die, waarbij de ideeën en de oerwijsheid op een andere wijze werden uitgedrukt, door middel van pictografieën en symbolen. Die oeroude symbolen gingen namelijk weer vooraf aan alle vormen van alfabet, aangezien zij vooraf gingen aan het schrijven van de grote meesterwerken der oudheid en die weer vooraf gingen aan onze analytische beschaving van tegenwoordig met zijn verwar­de en verwarrende woordenstroom.

  Die drie belangrijke mijlpalen worden onderling van elkaar gescheiden door duizenden jaren. Het doel van de Archeosofie is, de weg te wijzen bij die enorm lange reis terug in de tijd en die oeroude symbolen en pictografieën te analyseren. het is een poging, methodisch de aloude wijsheid te reconstrueren  die zoals wij later zullen bemerken de belangrijkste van alle wijsheden is. Door middel daarvan kunnen wij niet alleen de verschillende we­reldbeelden van die vervlogen tijden kunnen reconstrueren, maar ook hun wijsheid en kennis in verband kunnen brengen met de kennis en wijsheid van dat grote meesterwerk, de Zend Avesta van Zarathustra. Het uiteindelijk doel ervan is, waarden te recon­strueren die de mens van tegenwoordig als bron van kennis zouden kunnen dienen en die in de tegenwoordige tijd van verwarring van praktisch nut zouden kunnen zijn.